bu noktada olmanın inanılmaz ağırlığı
gecenin sessizliği ve karanlığı
yazmama vesileyse
şimdi oldu

kahvem eskisinden daha çabuk soğuyor
artık ona süt katmıyorum
kendini daha değerli sanmasın
kahve olarakta iyi kendisi

bacağın sallandığı kontrolün zorlandığı anlar vardır
bazen müziğe tempo gibidir öyle sanarsın
öyle olmadığını fark ettiğin anda durduramazsın

yazdıklarıma artık bakmıyorum ve üzerinde düşünmüyorum. bu denli düşünmeme gerek olan nedir diye sorabiliyorum. cevabı düşünmeye çalışırken dikkatim dağılıyor. dikkat tam olarak nedir ki?

boş ver diyebilir misin?
uzun ve boş bir bakış yazdıklarımı silecek kadar boş başlığı bile yok

rahatsız oluyorum

ve senden yazmanı istiyorum
sana değil kendime yazıyorum
belki daha fazla rahatsızlık için
ama tüm yazdıklarım kendim için

yalnız kuşlara ayna alırlar
sanarlar ki böyle daha rahatlar
peki kiminle konuşacaklar ?
kuşların hafızası pek iyi değildir